«Әрбір фильмді/кітапты бір ғана сөзбен сипаттауға болады» деп бір құрбым бір жерден оқығанын айтқан еді. «Санктумда» өлімді көп көрсеткеніне қарағанда, өмір туралы айтқысы келді-ау деймін.

Жаңбырдың тамшылары жылдап, ғасырлап тасты қашап, мұхитқа жетер жол тапқан ғой. Сонда ойлаймын да, әрбір тамшының ұмтылатын мұхиты бар шығар, да?! Бірақ, жалғыз тамшы не ол? Бар болғаны бірнеше молекула. Мың жыл жаңбыр жауды, өзен болды, мұхитқа жетті. Мұхит деген не ол? Шындығында, бірнеше молекула. Шыр-көбелек өмірде, неужели, бәрі сол: молекуласың – тамшысың – өзенсің – мұхитсың – молекуласың. Айналып бастапқы қалпыңа келе бересің, келе бересің… «Надоел, тоқтащ!» десе… Шіркін-ай!

«Следуй за рекой» деп миллиард рет айтпаса да, миллион рет точно айтты… Былай сияқты: тамшы – құраушы, өзен – бағыттаушы, мұхит – басты мақсат. Алайда, олардың заты бір – су. Енді қараңыз, адамдар – құраушы, қоғам – бағыттаушы, басты мақсат не? Жауабын таппадым…

Қумай дұрыс әңгіме айтсам, кино жақсы дер едім. Кинода адамдардың қарым-қатынасы, қисық-қыңыр жағдайда адам қалай өзгеретіні, әке мен бала, былай айтқанда психология көрсетілген сияқты… Өте ауыр да емес, тым жеңіл де емес.

Вообщим, студент сіңлім менің жұмысыма жақындағанда қалтафонға гудок лақтыратын болып келіскенбіз. Ал, жұмыста барлығымызда бір операторда болу үшін жаңа нөмірлер алатын болып коллективно (что не мало важно) шешкенбіз . (Айта кететін жағдай, мен алдын ала ол операторға қосылып қойғанмын + сіңлім нөмірлерін өте жиі ауыстырады, ол естен шығып кетіпті)

Түскі ас уақыты. Белгісіз нөмір маяк тастайды. Ұшып тұрып кете берейін десем, қайта соғады. Сөйтсем, кофе-брейк жайында хабарласып тұр екен. «Ибааай» деп курткамды шешіп қайда жұмысыма отырдым.

Бір кезде бухгалтерия келді нөмірлерін арқалап. Мәз-майрам бәрі. Абыр-сабыр. У-шу. Ығы-жығы.

Қалтафоным шыр ете қалды, апыл-ғұпыл жиналдым да шығып кеттім. Далаға шығам, жан-жағыма қарайм – сіңлім жоқ. Соңғы нөмірге соқсам, бухгалтер алад: «Салта, этож я» деп… «Мисыз бас екі аяққа тыным бермес» деген мен туралы боп қалғанына күлкім келді :)))

«Маягі» құрысын…

«Интернеттің қорлығы-ай» деп бастасам 🙂

Бірнеше «миниблогкэмптерге» барып тастадым, бірі туралы жазбадым… Онооу жылы Мінбердің неше семинарына бардым, бірі туралы жазбадым. Ұят-ай!!!

Сондықтан, сондықтан! 19-20 наурыз күні кездескенде жерге қарап қалмас үшін бір ауыз сөз жазайын деп шештім, уот 🙂

Сырттан қарасаң оңай сияқты, бірақ көріп отырғандай жұмысы бастан асады екен… Тапсырылған жалғыз істі соңына дейін алып шықсам, презентация жасасам, микрограмм болса да көмегім тисе арманым болар ма?!

БЛОГҚҰРЫЛТАЙға айдан аз уақыт қалды 🙂 Бәрімізге іске сәт!

Жақсы бастық пен «қойшы» бастықтың қоластындағы адамдарымен қарым-қатынасы туралы 9 ереже*:

1) қойшы бағады, бастық бағыттайды;

2) қойшы әрқашан өз билігіне/шыбығына жүгінеді, ал нағыз бастық өзі бағыттайтындардың көмегі мен жақсы түсіністікке жүгінеді;

3) қойшы өз қоластындағыларға өсек, болжам және сөздер әлемінде өмір сүруге жол береді, ал нағыз бастық өз қоластындағыларды барлық жағдайларды хабардар етуге, әртүрлі қиындықтарды, сұрақтарды шешуге шақырады және кәсіпорын қиындықтарын өз қиындықтарына айналдырады;

4) қойшы әрқашан «мен» дейді, бастық өзі жұмыс істейтін және қоластындағы коллективтің басын біріктіріп «біз» дейді;

5) қойшы «осында уақытында болатын болыңдар!» дейді, нағыз бастық өзі әрқашан уақытында келеді;

6) қойшы барлық қателерге кінәлілерді іздейді, бастық болса оларды түзетеді;

7) қойшы не істеу керегін біледі, ал нағыз бастық қалай істеу керегін көрсетеді;

8 ) қойшы еңбекті мыжыма, мылжың, қызықсыз процесске айналдырады, бастық еңбекті адам қажеттілігіне айналдырады;

9) қойшы «былай істеңдер» дейді, ал бастық «былай істесек қалай болады» дейді.

* Психология менеджмента: учебное пособие для студентов вузов/ А. М. Столяренко, Н. Д. Амаглобели. – М.: ЮНИТИ-ДАНА, 2005. 504 бет.

Жаңа жылдың бір айы өтіп кетсе де, 2010 жыл менің өміріме талай-талай өзгерістер енгізді, 2011 де неше түрліні дайындап қойған сыңайлы…

54 жазба Балғырғанға жазыппын;

31 жазба Қолөнерге жазыппын;

18 рет блогшылармен кездесіппін;

16 рет йогаға, 12 рет аэробикаға, 2 рет вокалға барыппын;

6 рет жұмыс ауыстырыппын;

6 рет агент арқылы танысқан жігіттермен кездесіппін (бірімен әңгімеміз жараспады);

4 рет сыныптастарыммен кездесіппін;

2 рет «Хабар» телеарнасынан көрсеттіліппін;

2 кітапты бастан-аяқ оқыппын;

2 рет басқа қалаға барыппын;

1 рет 5 жыл көрмеген құрбыммен кездесіппін де, «қайта 5 жылғы жоқ болсам ба?» деп ойланыппын;

1 рет жүрегім жарылыпты да, енді жібіместей қатып қалыпты;

0 рет шетелге шығыппын;

0 рет тұрмыс құрыппын;

0 бала туыппын;

0 кітап жазыппын;

0 тіл үйреніппін;

0 жоба жасаппын.

Сонымен бітті… Бір жылда жеткен «жетістіктерім» осы ғана … 2010-ға өкпем жоқ, 2011-ді құшақ жая қарсы алып алдым 🙂

«Әні жазам, міне жазам» деп жүргенде фотолар сарғаймай тұрғанда, жариялап тастайын 🙂

«Сіз»-деп бастап аяқ-асты «сен»-ге көшіп кеткенде елдерде шок… Әсіресе, керісінше болғанда тез байқалады… «Сен сен сен» и раз «сіз»…

Ондай реакция болмас үшін бәрін бірдей «ОЛ» деп қатырса ))) «Сен» де жоқ, «мен» де жоқ, «сіз» де жоқ… Тек «біз» бен «ол» 🙂