Адамдар, қомақты нәрсеге ми мен уақыт жетпей жүр. Ренжімеңіздерші, тағы бір өмірден оқиға…

Кеңседегі Ж. «Гауһартас» тұрғынүй кешенінің ашылу салтанатына шақыру билеті барын айтып «кеттік те кеттік» деп, болмай(негізі, бірден келісе салу ыңғайсыз ғой).

Жұмыстан екеуміз ұшып шығып, Ж.-ның баласын садиктен/балабақшадан ала сала Гауһартасқа баратын аптобсты тостық. ЖОҚ ЖОҚ… 2 жасар балаға жеткен шыдамдылық 112-ге жетпей қалды да, такси ұстап 20-25 минутта «белгіленген» орында болдық. Барсақ – тас-қараңғы, адам қарасы көрінбейді, құрылыс аяқталмаған да, салтанат дейтіндей салтанатқа ұқсамайды… Сөйтіп, Ж.-ның сөмкесінде жатқан шақыру билетін ашсақ… басқа адрес тұр :))) Ол жаққа бармайтын болып шештік те, үй-үйімізге тарадық 🙂

Так ышто, бір жерге бармас бұрын билетті қарап, адресін нақтылап алыңыздаааар 🙂

Мен тұратын ауданға жүретін автобустар кешкі 9 болмай тоқтап қалады. Сондықтан бірігіп, қосылып барамыз/барады(скидываемся). Ауа-райы бұзылайн-бұзылайн деп тұрған кез. Қолшатыр қолтықасты-сөмкеде болғанымен, сыртқа шыққысы жоқ.

Аялдамада адам аз екен. Бір келіншек «таксимен кеттік» дегенін дұрыс көрдім/құптадым. Өзі сөзшең екен, әңгімесін айтып, сұрамасам да осы аптада халықаралық сертификат алғанын, ҚазҰУ-да оқығанын, сол жақта 1 жылдай сабақ бергенін айтып берді, мен тек басымды изеп, «е! да? ммм ия ия» деп отыра бердім, үйреншікті боп кеткен, негізі. Көп сөйлей бермеймін ғой, жалпы 🙂 И так, басымды көп изеп қойдым ба жаңағы келіншек менің телефонымды алмақ – ауданымыз, шынымен-ақ, алыста, адам жетем дегенше үш түс көріп, төртіншісінің титрларын жаттап үлгереді; «дос боламыз» деген оймен 10 санмен алмастық, сосын қызыл-сары-жасыл шамға тоқтағанда:

– Жасың нешеде?

– 8* жылғымын

– Ойбай, жоқ! Подружка болмаймыз!

– 😀

Күліп жібердім.. ой жоқ … ҚАТТЫ күліп жібердім 🙂 Келіншекте үн жоқ, ал мен… езуімді жинай алмай қалдым… уот 🙂