Қазақстан мен Жапония қыздары шайбалы хоккей ойнағанда билет іздеп Балуан Шолаққа (стадион) барып, билет таппай, көңіл түскені сондай тамаққа тойып алып үйге тарасқан күні аялдамада бір қыз келіп «*** микрорайонына Төле би-Әуезовтан қалай жетуге болады?» деген. Мен сол *** микрорайонында тұрамын. «Қаланы білмейтін біреуге түсіндіруі керек шығар» деп дұрыстап айтып тұрғанымда менің күтіп тұрған автобусым кетті де қалды. Шынымды айтайын, өзім онсыз да ызалы боп тұрғанмын, іштей біраз «жақсы» сөздер айтып қалдым әлгі қызға. Содан, таныстым деңіз: жақында ғана тұрмыс құрған екен, *** микрорайонында тұрады екен, күйеуі ыстрашно қызғаншақ екен, сенбейді екен, әрдайым тексеріп тұрады екен, жан-жарына айтпай, Төле би-Әуезовта тұратын әпкесіне бармай Абай-Байтұрсыновтағы құрбысына барғанын айтып шықты. Екі автобус ауыстырып баратын болдық (ақшасы да соған жетеді екен). Не керек әңгімені жақсы айтады екен. Көрші болғандықтан телефон алмастық (қарап тұрсаңыз, безобидно). Сонымен, үйіме жеттім. Әлгі қыз туралы ұмытып та кеттім. Бір сағаттай өткенде таныс емес нөмір телефон соғад… МА-МА… әлгі қыздың күйеуі!!! «Қайдан танисыз? Қайдан қашан қай автобусқа отырдыңыздар?… » анау-мынау… е-мое… сөзім жоқ, ағайындар…

 

Таныстар 1

Advertisements

Менің сіңлімнің құрбысының әпкесі мен оның құрбысымен болған оқиға.

Автобус лық толы болған екен. Ал, құрбылар базардан шықса керек. Қолдарында алған азық-түліктері: картоп, жұмыртқа, ет, т.т. Содан жұмыртқа сынып қалмасын деп жүргізушінің жанына қояды.

Автобустағылар азая бастайды да, арт жағынан орын босап, құрбылардың бірі екіншісін шақырад. Содан ана қыз былай депті:

– Ты сиди, я тут у водителя яйца держу…

Автобустағылардың реакциясын елестетіп көріңіз 🙂

Ну сол баяғы маршрут… Жалықпаған болсаңыз айта кетейін…

Автобус қиқаңдап, 8-ге ұқсас траекторрия сыза бастады… Ойымда түк жоқ. 104-ке(маршрутканың нөмірі) жақындап келіп, алдын кесіп өтіп, бағдаршамда ма*ма-лармен алмасып… Оқиға «температурасы» арта бастады…

Қателеспесем, Ахрименко көшесінде 104-тің алдына ** тоқтады – қызық басталды! Біздің водила жұлқынып, моторды өшірмей, 104-тегі водиланың жанында отырған жігітке кеп тиісті. Ну да, есік жоқ ол жақта, буквально терезеден суырып алды сыртқа. 104-тің водиласы да, кондукторы да шықты. Біздің де кондуктор қарап тұрсын ба… Екі автобустың зевактары да бар… Жолаушы-ерлер орындарынан айырылып қалатындай(«попу поднял – место потерял» деген қабылданбаған заң бар ғой, соның орнын аңдыыыыыыып тұрмын ғой мен) бастарын ғана көтеріп алған, студент-жігіттер «қайтесің, қайтесің» деп бір-бірін тоқтатып: бәрінің есіл дерті даладағы «разборкада»…

– Ма*ма айырам! Ма*ма тығам! Ма*ма ма*ма…

– Ма*ма ма*ма ма*ма ма*ма ма*ма…

– Араласпа, ма*ма… Араласпа дедім, ма*ма… Тыныш тұрсайщ, ма*ма… Ма*ма

Нормальный тілге аударылмас бірақ, мен аздап бұрмалайыншы:

– Сіз маған балағат сөз айттыңыз! Сөзіңізді қайтып алуыңызды өтінемін!

– Алмадым, ал! Айнамды сырып кеттіңіз сіз! Білесіз бе? Айнасыз мен арттағыларды/артымды қалай көрмекпін? Сіз қауіп төндірдіңіз!

– Достым, жігіттердің сөзін бөлмеңіз! Сіздің шаруаңыз емес! Өздері шешімін табады!

Біраз тұрды бір-бірінің жағасын ұстап. Апайлар шыдамады. «Қайда қарап тұрсыңдар! Ажыратсаңдаршы!»… «Жүреміз ба, жүрмейміз ба?»… Келесі свидание уақыты мен кездесетін жерді белгілеп алды-ау деймін, ұнатып қалса керек бір-бірін… Жұлқылады ғой жағадан алып, қызарғанша… Қайсысы қызарақ болды, байқамадым, сондықтан кім жеңгенін айта алмаймын…

Немқұрайлық… Маған бәрі бір… Сен тимесең – мен тиме… – ауада қалқып тұрды, білесіз бе…

Осыны да төбелес деп (с)… «Ұрамын! Соғамын! Бтщын шығарамын» деген адам олай тұрмайды… Жәй-әшейін қораздану… Арзан понт(с)…  Типі орнына қою…

Әйтеу жиналдық бәріміз автобусымызға… Орамал таққан апайымыз есін жинай алмай қапты: «Есебің келер алдыңнан!… Автопаркке ызвондау керек!… Шегіп алған мыналар!… Ай, сорлы қазағым-ай… Қайда жүрсең де қазақтар бір-бірінің бетін тырнап жатады…»

Ондай сөздер, сондай сондай әрекеттер еш ойландырмайды, керісінше жымитады. НЕГЕ? Бәрі оп-оңай… Өзіміз ғой осындай қоғам тудырған… Қазақ өзіміздікі, қоғам да біздікі… Осындай болып кеткенін кімнен көреміз? Тек өзімізден…

Толықтыру: Айко, ма*ма сөзін не по назначению қолданғаным үшін кешірші…

Мәтінді жазған: Салтанат Н. Е.

Автобустан түсу «азабын» жазған едім… Енді…

Толы автобустың шаншары/приколы көп болады… Сол баяғы Мудан. Артқы есіктен ең соңғы болып тұрмын. Есік жабылмайды. Кондуктор жетіп келді:

– Сыймайсыз, девушка! Түсіңіз!

– (Джынды ма! Түспейм ал!) Мне домой надо! Я домой хочу! Продвинтесь вперед! Бір адамға жылжыңызшы!

– Впереди, қозғалсаңыздаршы! Ей!!!

Итеріп-итеріп кірдім 🙂 «Позор, дардай болып! Могла бы екіншісін подождать» деп ойлап отырған боларсыз 🙂 Ойланған пайдалы 😉

Не керек, соңғы сатыда тұрмын: есік ашылады – толпа народу маған қарайды – миларында өздері қанша орын алатындарын мөлшерлейді де – алдыңғы есікке жүгіреді 🙂 «Магазин» деген аялдамаға келгенде бір ағаймен орын ауыстырмақ болып сыртқа түсіп, қайта кірдім – ну енді бір адамдық орын босады ғой, оған 2 адам точно сиюы керек (автобуста жүріп көрген адам біледі, әсіресе студенттер). Бір апай, қолдарында дорба, қытайдың аласөмкесі бар – автобусқа кірмек: өзін кіргізгеннің орнына бірінші сөмкелерін пихать етіп… Итеріп жатыр, итеріп жатыр… Опять есік жабылмайды… Кондуктор тут как тут…

– Апа! Сыймайсыз! Түсіңіз!

– Сиям! Жылжыңдар алдыға!

Орын ауыстырған ағай шыдамай кетті(аласөмке қабырғаға батса керек) шығып соның орнына тұрды. Ал содан соң басталды айғай-шу! Даусы ЗОР екен енді…

– Мында орын бар ғой! Неге жылжымайсың? Қақиып тұрып аласыңдар есіктің алдында! Ерегесесің ба? Көріп тұрсың ғой үлкен адаммын!

Көзім банка…

– Неге маған айғайлайсыз?

– Ал, неге сен жылжымайсың, а? Адамды айғайлатып! Сол орынды сатп алғандай! 30 минут болды тұрғанымызға! Мнауың джынды-ей! Қалай-қалай айдайсың! Өлтірейін деппедің! Алжығандар өңшең…

Мате-Залка көшесі. Есік ашылды.

– Апай, жылжыңызшы! Жоғары көтеріліңізші!

– Қозғалмайм! Ты ж не хотел меня брать! Ал енді қозғалмайм!

– Апай, онда түсіп қалыңыз! Екіншісі келе жатр артта! 10 минутта жетед!

– Ей, мнауың джынды ма немене? Мені отырғызарда бірін түсірдің, енді мені түсіріп мынаны отырғызбақпысың ба? Жетпегір! Ауру  неме!

– Өй, апа! (қолын бір сілтеп)  ЖАП АРТТЫ!

Есік жабылды. Автобус кетті. Апамыз қоймайды.

– 10 минут дид, оңбаған! 10 сағатта бір жүред! Құрттай-құрттай автобусқа тыққыштап адамдарды! Жетпегірлер! Ақшадан өлген!…

Сооолай, братцы кролики…

«303 маршрут… Шағын маршрутканың артқы есігінен түсетін адамдарды шығарып, кірдім. Керек аялдамама екеуі қалғанда кондукторша тұрған жаққа барып «Жетінші аурухана қазір ма?» деп сұрап едім, қазақша түсінбейтінін білдіріп «ЧТО?» деді. Мен де оның «ыштосын» білмейтіндей қайта «Жетінші аурахананы айтамын!» деймін. «Девушка, я не понимаю о чем вы!» дегеніне көзім жалтақ-жалтақ «аударар адам бар ма екен» деп жан-жағыма қараған болдым. Кондукторшаға қарама-қарсы отырған әйел аударып берді. «Через одну» деген жауабын «Қазір түсесің» деп қазақшалап маған айтты. «Рахмет рахмет» деп мен. Жол ақысының 50 теңге екенін жақсы білемін, әдейі 40 беріп тұрмын. Кондуктор оны байқамай қалуы мүмкін емес «еще 10 тенге» деп… Бетіне аңқауланып қарап тұрмын… Жаңағы «аудармашы» әйел, онсыз-ақ біліп тұрғанымды өзіме айтып берді. Мен баяғы «ЕЕЕ» деп 10 теңге беріп жатырмын…»

– САЛТАНАТ, ТҰР!… Сағат жеті болды!

«НҰРЖ! Ертерек оятпайсың ба?! Қалдым ғой…» – деп мен дүгі-дүгі бөлмеден бөлмеге жүгіріп, апыл-ғұпыл киініп, бетті шаяр-шаймастай су шаша салып, жағатынын жағып, бояйтынын бояп үлгеріп, үйден зытып шықтым да кеттім. Қарыным АШ…

Қазақша түсінбейтін кондуктор кездесе қалса, түсімді қайталармын 🙂

Айконың бастамасын қалай жалғастырмаймын 🙂

Автобуста!

Вот, осы демалысттардан кейін, таңертең ұйықтап қалыппын, кеш шықтым. Ең соңғы аялдамадан отырып, ең соңғы емес аялдамадан түсемін. Адам қырғын. «Шығып кетейін! Өтіп кетейін! Жіберіңізші!» деп өз аялдамама бір аялдама қалғанда жылжыдым. Аялдамам! Мен әлі автобустың ортасында тұрмын-«Әй Остановите! Стойте! Мен қалып қалдым!» деген менің жіп-жіңішке даусым шықпасы бар ма!? ЖОҚ, тоқтамады. Келсі аялдамаға дейін шығар есікке тағы жетпей қалдым! Бұл жолы, жұлқынып «АРЫ ТҰР! ТАРТ КӨТЕНДІ!» деп итергенімді қайтейін тура есікке жеткенде екі адамның ортасына қысылып қалдым. Блин! Кондуктор қолымнан ұстап алып тартпайды ма… О ужас! «Бойым ұзарып кетер» деп ойлап қалдым 🙂

Кіруін кіріп, шығуы бір азап болды 🙂

Бірнеше жыл бұрын, шамамен 2004-2005 оқу жылы:

Парлардан кеш шықтым. Автобустар жартылай бос боп келеді, артына барып терезеге жақын отырып алдым. Оң жағыма бір жігіт келіп отырды. Отырып жатқанда бетіне бір қарадым, негізі. Терезеге үңіліп, не туралы ойлап отырғаным, әрине, есімде жоқ, сол мезетте біреу түртеді. Ойланбастан оң жағыма қарамаймын ба: қолын алдына айқастырып алған, терезеге қарап отыр. Не ойлағаным, әрине, есімде жоқ. Басымды қайта өз тереземе бұрып алдым. Отырмын. Қайта түртеді. Айқасып тұрған қолдары жете қоймас деп терезеге шынтақтап қисая отырып алдым. НЕ ТУТ ТО БЫЛО! Қолын созып тұрып түртеді. Бетіне қарағым кеп тұрған жоқ: бірдеңе деп қалса не деймін! Одан сайын сол жақтағы терезеге жақындай түсемін: қалай қолы жетеді! Аялдамадан аялдама санап отырып, өзімдікіне жеткенде апыл-ғұпыл шықтым да кеттім!!!