Қобалжыдым. Өз-өзіме симай, достарымның бәріне, «онда тұрған не бар?!» дейтін адам таппай, айтып шықтым. Мен күткен сөзді бірі айтпады 🙂 Неге? Мүмкін олардың да көңілдері қалап, бірақ жігерлері жетпей, батылдары батпай жүрген армандары/қиялдары бар болар.

Мектептен армандайтынмын, «шіркін, әнші болсам ғой» деп 🙂 Балалық арман ба, қиял ма… Белгісіз 🙂 Әрине, әнші бола қалмаймын, алайда анда-санда іштей емес, ел еститіндей «әу» дегім келетін. Просто, көптің алдында ұялғаннан ұялады екенсің да 🙂 Сондықтан, сондықтан! вокалға барып көрдім 🙂

Мұғалім үйіне қабылдайды екен. Үйін оңай таптым – 70-80 жылдары салынған үй болса керек, прям кеңес үкіметі кезіндегі кинолардағыдай 🙂 Үй үлкен кісі мен мысық сасиды. Мұғалім – кемтар кісі.

Теориядан бастап кетті. Блин! Опять оқу… Ештеңе оңайлықпен берілмейді ғой, сондықтан, сондықтан! «оқу түбі – күміс көмей» деп, шыдамдылықпен тыңдап, жазарын жазып алдым 🙂

Тыныс алудың екі түрін көрсетті: әзірге дұрыс дем ала алмаймын 🙂 «Бір айда дауысыңды қойып беремін» дейді ұстаз 🙂 Сенеміз, қайтеміз да… Бәрібір еңбекке байланысты ғой!

Айтпақшы, менің даусым меццо-сопрано екен :)))

Сол… Армандарыңыз орындалсын, ағайын 🙂

Пысы: бір айдан кейін көре жатармыз 🙂 мүмкін басқа армандарым есіме түсіп қалар :))))

Advertisements