Бір құдіретті күштің барына сенемін.

Санамда бір ой қалып кеткен екен: «дін – қорқынышқа негізделген» + «сенім-нанымдарды саясат үшін қолданады», «дінді дөкейлер ойлап тапқан», т.т. Шын-ақ… Қорқыныш пен құмарлық – адамның ең күшті эмоциялары, өтірік деңізші?! Оларды оңайлықпен жеңу әр адамның қолынан келе бермейді, ал дін қорқыта отырып құмарлықты жеңдіреді, қате болса түзей қойыңыз.

Менің ойым мүмкін таяз шығар, десе де айта кетейін: дін жоқ, ал Құдай әркімнің өз санасы мен арында. Неге санасында? – Себеп: санасыз адам – жануар/мал. Неге арында? – Себеп: ар/намыс/ұят – шекараны белгілейді, ал одан асып кетпеуге сана көмектеседі. Логикасы сондай сияқты.

Діни кітаптарда жазылғандарды айнытпай орындау үшін сол дінді қабылдау керек пе??? Сол принциптерді өз Құдайынан қорыққаннан емес, «о дүниеде отта жанып, қиналамын» деп емес, неге ертеңіңді ойлай отырып, қазіргі күйің үшін істемеске…

Интуитивно, «бұл жақсылыққа әкелмейді» деген ой келді, мультикті көргеннен кейін. Қарапайым да менің ойым: «діндар адам – осал адам»(«иманды» дегенім жоқ).

Advertisements