Поштама келген хат:

—    «Max factor»-дың тушын алып кетесің бе не?

—    Ия.

—    Мен ше? (көзімді бақырайтып, түсінбеген кейіп танытып)…

—     Ол болса өзіне тән жайбырақат кейіппен «сен «Mary Kay»-дің тушымен амалдай тұрасың мен келгенше, — дейді.

—    Крем ше, тени ше? Мәссаған, сонда мені косметикасыз қалдырайын деп тұрсың ғой…(іштей сезіп тұрмын, кіші «ІІІ дүниежүзілік соғыс» басталып кетпесе осы деп)…

—    Сен «Chanel»-ді алып қал, маған қоңыр түсті тени  қажет емес. Румянаны да алып қал.

—    «Vichy»-дің де алып кетем деме тек…

—    Енді маған да керек қой ол крем…

Қап…амалсыз көнуге тура келеді…Қанша дегенмен кремнің қожайыны сол ғой. О, маған бір ой келді J

—    Сен костюм-шалбарыңды киесің ғой ия. Ол ана менің көк  жолақты кофтаммен  әдемі жарасып тұрады.

—    Ия. Түстері де сәйкес келеді, шынымен. Соны алып кетейін, ендеше.

—    Өзіме керек қой (yes, yes, әлсіз тұсыңды таптым-ау деп мәзбін іштей)

—    Саған крем керек пе?

—    (ойлан, ойлан, тезірек, крем, әлде тушь…сұра, сұра….түуууу, екеуі де қажет ау…тез, тез, айт енді…)…ия, крем керек

—    Жақсы. Кремнен құтыға құйып алып қал.

—    Қалайша, құйып алып қал …

—    Енді маған да керек емес пе. Мен саған дөңгелек сырғаны тастап кетем ғой

—    (эхххххх, сырғалар менің осал тұсым екенін біліп алған). «Ия» деп келісімге келмеске амал жоқ….

Әпкем екеуміздің екі жақты келісіміміз сәтті жасалған секілді.

— Ай, сен қыздар да осы, бір жаққа кететін болсаңдар, бәрін бөлісіп… қыздары бар үйдің бәрі осындай ма екен?— деген мамамның даусы естіліп жатыр келесі бөлмеден…

Advertisements