Райымбек Батыр мен Сейфуллин көшелерінің қиылысында тұр бұл жарнама. Аяп кеттім біртүрлі…
Шілде 21, 2009
Балғырған
Өмір деген бал екен, жер дегенің шар екен
Шілде 21, 2009
Райымбек Батыр мен Сейфуллин көшелерінің қиылысында тұр бұл жарнама. Аяп кеттім біртүрлі…
Шілде 21, 2009 at 4:50 pm
Мен ғой іздеп жүрген…:((((
Шілде 24, 2009 at 10:03 am
мынау сенің тилипонын ба;))
Шілде 22, 2009 at 3:04 am
угол. деген не сөз? сен мына суретті көрсеткен кезде сұрауға ұялып едім
әйтеуір жазылған “алам/берем” дегендердің көбін сүзіп оқып шығам 
айтпақЧ “питактын” жанынан өтіп бара ятқанда қызық көрме бе, әлде уақытымды қайда жіберерімді білмеймін бе
Шілде 22, 2009 at 3:43 am
Угол деген Gastarbaiter-ге керек жилплощадь
Қалжыңдаймын 
Уголдың қазақшасы бұрыш қой… хотя бы отыратын жер іздеп жүрсе керек…
Шілде 22, 2009 at 3:57 am
оны менде аударып көрдім ғо бұрш деп
))
пәтер іздеген адамға бұрыштың қандай қатысы бар?
Шілде 22, 2009 at 4:11 am
Шілде 22, 2009 at 5:42 am
менің логикам мынаған жетіп тұр бұрш деген. қаз адамдар узынан колидор типтес үй салып пәтерге беред. сонда әлгі іздеушіге (яғни гастербайтерге) бұрштан ыңғайлы болып тұр ғо. бірден байқалад. адам көпшілікке әлі үйренбеген.
және үйренгісі де келмейді 
Шілде 22, 2009 at 6:17 am
Анешник, бәрі сен ойлағандай күрделі емес. Бәрі екі саусағыңа сиіп қоюдан да қарапайым жағдай ғой. Просто менің ақшам соған ғана жетеді.((((((
Шілде 22, 2009 at 7:02 am
Әйтеуір бас сауғалап, қу өмірдің қызығы түгіл, шыжығына тоймай келе жатқан қазақтар-ай…
Шілде 22, 2009 at 3:16 pm
Қазір Алматыда осындай “бұрыштың” бағасы қанша тұрады екен? Көктемде “Дружба” жақта жиырма бес, отыздың маңайы еді.
Шілде 22, 2009 at 4:29 pm
Зере ана жазудың авторы қазақ екенін қайдан білдің? Мен бір бұрыштағы койканы былтыр 100 бақсыға жалдап тұрғам… өлгенім жоқ.
Шілде 23, 2009 at 9:35 am
шағын пәтерім бар ед, беріп қойдым
айыбы, өзінен жылытылады
аriston, зима-лето…
жылы гаражым бос тұр
Шілде 24, 2009 at 6:35 am
“ХХІ ғасырдағы көшпенділік” деген ғылым ойлап тапсаң да, өзің біл, әжессін. “Урбандалу” да, “көші-қон” да емес, нақ, “көшпенділік”!
Көшпелі, қазақ әлі де көшпелі. Бос. Босулы…
Бұрындары, қазақтың – астанасы, орыстың – баспанасы, өзбектің – асханасы болған Алматы әлі де солай екен ғой, а?
Со кезі адамдар, оқып жүріп қаланың бір шетіндегі құжыраны мекендейтінбіз, бірде отын болмаса, бірде сол отынға тамызатын тамызық болмайтын. Сендер де, өйстіп-өйстіп адам болып кетерсіңдер дейтін, до кучи.
Қоғамда алға жылжу дейтін жоқтай…
Жетім бұрышты мекендеу қазақтың жазмышына басылған ен-таңба болса керек-ті. Бұрындары киіз үйде бұрыш болмағасын, ол көп байқала қоймайтын. Қазір, пажалыста…
Ипааать… өйсітіп зарлап кетсем.
Шілде 24, 2009 at 8:26 am
адам болмадық па? Сол кез бен бұл кез әртүрлі ғой, жаңа жағдайға үйрену, адаптация қай далада қалған екен…
Бұрыш іздейтін адамдарды жетім деу тым шығар…
Шілде 24, 2009 at 7:18 am
гаражым бос тұр деп отырм ғо
Шілде 24, 2009 at 8:19 am
телефоныңызды қалтырып кетсеңізші, Гастарбайтер өзі хабарласады ғой … Үйшік болса да бәрі бір сияқты ғой…
Айтпақшы, блогыма Қош келдіңіз
Шілде 24, 2009 at 7:22 am
Ауылдарында гектар гектар жері бар, зәулім үйлері бар, неменесіне осы Алматыға келіп койка жалдап тұрад кен дейсің кейде.
Өлместің қамы емес. Қазақтың арманы ғой. Ауылды жайратып болып, қаланы бағындыру, қаладан жалығып, мегаполисті покориттау…10- адамның тоғызы алғашқы қиындыққа төзе итаяқ жақтан орын теуіп, тәшкі итеріп кетеді.
Ал ішіндегі біреуі атынан түспей дәрет сындыратын Алматының белді шөпке-тышар атанады.
Шілде 24, 2009 at 8:37 am
Уот именно! Өлместің қамы, жетіскеннен келеді ма қалаға?!
Шілде 24, 2009 at 8:52 am
Өлместің қамы. Жетіскеннен емес, дамбал дәмемен келеді қалаға..
Әйтпесе, ауылда картоп егіп күн көруге болады, біреудің малын бақсаң да нәпақа жейсің.
Сен “американдық арман” дегенді естіп пе едің? Бір жас қыз қалаға келед ауылдан, дымы жоқ, әркімге жалданып жүреді, далада ұйықтайды, 10 жылдан соң Швейный Цехтың бастығы, модельер Мария Лопес болып шығады.
Немес мына диалог:
“Майкл, бұлай жүре беруге болмайд, біз екеуімз үлкен дүниеге баруымыз керек. Нью-Йорк бізді күтіп тұр.”
Ал оның арты сен айтқанай күнкөрістің қамына ұласып кететінін көбісі біле бермейд, білсе де сенгісі келмейд алғашында.
Шілде 24, 2009 at 9:08 am
ауылда картоп егіп күн көруге болады, біреудің малын бақсаң да нәпақа жейсің.
ЖОҚ жеймейсің, дым жоқ болса ауылда. қалада екі қолға бір жұмс табылад.
АйтпақЧ, ана жолы кездесуде Салточ екеуміз сөзге кеп қалып едік ғо. адамдар өздері жасасын жағдайды дегенсің сен Салточ, олай айтуға толық сенімдісің бе? мен мысалы сенімсізбін. біздерде поддержка бар қалада. бастысы сен ата*анаңмен мен баурыммен тұрып атрм. ал көп жастарда ондай жағдай жоқ. сол үшін. табыс көзі тек баспанамен кетіп адамды шаршатып жіберуі мүмкін. ондай кезде аш адам/тоқ адаммен ойнамайд болад мәдинетіңе шихать қотела дейд Сальто ал сен өз басы бар ғо демеч тағы
Кішкене болсада бірдеме бір жақтан бізге керек*ак. ато со жүргеніміз тоз*тоз болып 
))
20.07.2009 жылдың үзінді қортындысы
Шілде 24, 2009 at 9:12 am
туф…
Шілде 24, 2009 at 9:08 am
ЭХ, Гастарбайтер, қай-қайдағы киноны мысал қылып… Провоцируешь комментировать…
Мейрамбек аға әжемнің көршісі, Ашкөнтай(сіңлімнің сыныптасы) оқу бітіргенде қалаға көшуге мәжбүр болды. Себебі, оқуға түсіретін ақшасы болмай, баланы жеткізу ата-ананың міндеті ғой. Баласының оқуына төлеп, жалғыз өзі тырбың тырбың тіршіліксымақ өмір сүрді. Өлуға шақ қалғанда ауылдан әйелін шақыртты. енді ауылдағы үйлері қаңырайып қалды. (кстати, олар бірінші шаңырақта тұрады
)
енді жасы жеткенде қалаға көшуде қандай романтика?!
Шілде 24, 2009 at 9:37 am
енді жасы жеткенде қалаға көшуде қандай романтика?!
Сеніңше аштан өле беру керек ғо да? егер қазы/қарта жеп отса неге келетін еді жаным өзің ойлаЧ.
Шілде 24, 2009 at 9:51 am
“Сеніңше аштан өле беру керек ғо да?”
Ауыл әртүрлі ғой. Біздің ауылда аш қалмайсың, су әр үйдің есік алдынан шығады, бақша салу проблема емес. Барлығы ақшаға кеп тіреледі. Мүмкін егер, балалары ақысыз оқып жатса, қызығын көрер ма еді.
Басқа ауылдар аштан өлетіндей не обитаемый остов емес қой, мал да тұрмайтын жерге адам неге тұрады сонда???
Шілде 24, 2009 at 10:19 am
Салта, сенің аулынды көріп суреттен мен. қаз алматтағы өмірімді қиғым келген. бірақ өкінішке орай ешкімім жоқ екен сенің аулыңда
а былай біз жақтын құмдарын көрмепсің сен 
вот это жизнь ада. кезінде(КСРОда) зорлықпен коныстанып айтип*муйтип жагдай жасалынган. каз оларды дарын ешким ешкандай багага сатып алмайд. бос тұр.
бир жагдайды естидим. очм бир ауыл удрип кошип кетип су таппай ауылда 6 уй калган дейд
ауылынын не ТВдан каз Аркалык каласынын удрип кошип кеткенин айтад. Ен бай олге со жер болган дей бзідің Нәке, себебі со жерде ЖОО орнын битирген.
Шілде 24, 2009 at 6:59 pm
мұстафа шоқай да еласып баспана іздеген
Шілде 25, 2009 at 4:25 am
ол кісінің жағдайы мүлдем басқа болған ғой. Әр кезде ел асқандар болған. Кеткісі келген адамды ешкім ұстап тұрған жоқ қой… Өзгертемін десе ең құрығанда өз өмірін өлі төшкеден қозғалтуға болатын шығар…
Тірі адам тірлігін жасау керек, аспанға қарап май сұрамай…
Артық кетсем кешіріп қойыңыз…
Шілде 25, 2009 at 3:54 am
Ауыл әртүрлі, адам әртүрлі. Басыңа түспесе, қырти беру оңай. Ал өліп өшіп, жылап сықтап құтылған кедейліктен соң да кейбіреулер өздерін “герой” санайды. Шын мәнінде кедейліктен шығып, бай болу ешқандай да қахармандық емес. Ол кәдімгі адамдық инстинкт. Біреуде күшті, біреуде әлсіз.
Шілде 25, 2009 at 4:09 am
мне кажется, ты сам себе противоречишь… Мына сөзің өлместің қамы дегенге келеді ғой?! Алдында ғана “Қазақтың арманы ғой. Ауылды жайратып болып, қаланы бағындыру, қаладан жалығып, мегаполисті покориттау” деп жазғаның қайда?…
Шілде 25, 2009 at 4:59 am
Арманның түбінде қоғамдық инстинкт жатыр. Майда судағы балықтар уылдырық шашу үшін терең жерге барады.
Өлместің қамы емес дегенім, егер қалаға бармаса, өліп қалмайды дегенім. Ауылда да вариант табуға болады. Мәселе тек, сен сиыр сауып фермада жұмыс жасауға келісесін бе? Сонда. Ал бұл сайып келгенде таңдаудың бар екендігін білдіреді. Өлместің қамы деген сөзді меніңше ешқандай вариант жоқ кезде пайдалану керек.
Шілде 25, 2009 at 5:03 am
Анещниктің соңғы пікірін оқышы плиз…
Шілде 25, 2009 at 5:07 am
Былай қарасақ өзім-білемшілдік бәрінде бар. Мынау дұрыс, мынау дұрыс емес деп айту үшін, алдымен ситуацияны анық білу керек, ситуация иесінің мақсатын білу керек.
Ал біз анау адамның түп мақсатын, ситуациясын білмегендіктен пәлен деп айта алмаймыз.
Талқылап жатқанымыз ортастатистикалы провинциалдар сондықтан кесіп-пішіп ешкім айта алмайды. Біздікі тек варианттар жинағын ұсыну.
Шілде 25, 2009 at 5:15 am
Мақсаты ауылда қазы қарта жеп отыру болса, онда дұрыс.
Ал егер білім қуса ше? Онда қаланың шыжық-быжығына ұшырауға тура келеді.
Оған мысалдар жетіп артылад. Жігіт оқуға келед өз күшімен түсе алмайды, ақшасы тағы жоқ, 3 -жыл қатарынан грузчик, сантехник болып, жолайы кітапты кеміреді, төртінші жылы әйтіп бүйтіп өз күшімен түсіп кетеді. Түсе алмаса, үйіне қайтады. Бірақ осындай асқақ арманмен келіп, кейін қала күйбеңіне үйреніп қалып, соқыр үмітпен қанша өмір өтіп жатыр???
Әй, ауылға қайт, өлгенде бір учасковый боласың, шабашка жасайсың, әйтеуір үйден кіріп үйден шығасың” деген сөздер айтылмай жатыр ма? Айтылып жатыр. Бірақ, әні көтерілем, міне көтерілеп деген жалған үміт жібермейді.
10-гастарбайтердің 8-і солай шығар.
Шілде 25, 2009 at 10:35 am
Ой, нақ, тірліктеріңе болайын, өңшең демагог!
Құмның ортасында орналасқан Нарын дейтін ауыл бар біздің жақта, ит байласаң тұрғысыз. Алайда, қазақтардан басқа, сол жерде бес кәрістің отбасы тұрады. Қазақтың жатаған қараша үй орналасқн шарбағына арам шөп те шықпай жатқанда, кәрістердің жұмыртқадай аппақ үйлерінің айналасы көкорай. Ауласы жеміс-жидек ағаштары…
Қазақ жалқау ғой, әжесс! Барды киіп, барды ішіп жүруге малданамыз. Қалаға да сол себеппен келеді, таза ақша табу мақсатымен – тірлік кешумен емес!
…деп ойлаймын, мен деп қосып кетейін соңына. Небірлеріңе сөзімді жоққа шығаруға себеп болсын, өңшең, дебатер-демагогтар!
Шілде 25, 2009 at 2:20 pm
Сол ғой…Амал жоқтан емес, амалы бар. Просто ауыл еңбегін қиынсынады:))